„En büyük ekolojik kalkan.“ „Tarihi bir değişim.“ „Gelecek nesiller için daha temiz bir Vardar.“ Üsküp Belediye Başkanı Orce Gyorgyievski dün atık su arıtma tesisi için bütün doğru sözleri arka arkaya sıraladı - dürüst olmak gerekirse gerçekten ihtiyaç duyulan bir proje. Tek bir soru var, ve sondaki rakama bakınca işler sıkıntılı bir hâl alıyor: ne zaman?

Cevap 2030 yılı. İnşaat işlerinin yaklaşık yüzde 40'ı tamamlandı, inşaatın tümü 2028'in ilk yarısı için öngörülüyor, ardından iki yıllık deneme çalışması geliyor - yani tesis gerçekten ancak 2030'un ilk yarısında çalışmaya başlayacak. Başka bir deyişle, Vardar, Üsküp'ün atık suyunu en az dört yaz daha yutmaya devam edecek.

İlginç olan, belediye başkanının bizzat gecikmeyi açıkça kabul etmesi. „Tamamlanmamış idari prosedürler, kabul edilmemiş detaylı imar planları, arazi kamulaştırması ve yükleniciye geç yapılan ödemelerin yol açtığı başlangıçtaki durgunluğun ardından“ - diyor - „bugün inşaat hızlandırılmış bir tempoyla ilerliyor.“ Yani, projenin bürokrasi, kabul edilmeyen planlar ve zamanında ödenmeyen faturalar yüzünden zaten geciktiğinin bir itirafı. Başarı diline sarılıp sunulan klasik bir Makedonya altyapı hikâyesi.

Proje yaklaşık 60 yapıyı kapsıyor ve gerçekten de ülkedeki türünün en büyüğü. Devreye girdiğinde Vardar üzerindeki ve Üsküplülerin sağlığı üzerindeki etkisi gerçek olacak - bu tartışmalı değil. Tartışmalı olan, „hızlandırılmış temponun“ zaman sınavını geçip geçmeyeceği, yoksa 2030'un, olageldiği gibi, 2032'ye dönüşüp dönüşmeyeceği.

Çalışan bir arıtma tesisi, hakkında yapılan bütün basın toplantılarından daha değerlidir. İşte bu yüzden önemli olan tek gösterge bugünkü yüzde değil, şehrin atık suyunun doğrudan nehre akmayı bıraktığı tarihtir. O güne kadar „en büyük ekolojik kalkan“ inşaat hâlindeki betondur - değerli bir proje, ama hâlâ yalnızca bir vaat.