„Најголем еколошки штит.“ „Историска промена.“ „Почист Вардар за генерациите што доаѓаат.“ Градоначалникот на Скопје Орце Ѓорѓиевски вчера ги наниза сите вистински зборови за пречистителната станица за отпадни води – проект што, треба да се признае, навистина е потребен. Прашањето е само едно, и станува непријатно кога ќе се погледне бројката до крајот: кога?

Одговорот е 2030 година. Градежните работи се завршени околу 40 отсто, целосната изградба е предвидена за првата половина на 2028, а потоа следат две години пробна работа – што значи дека станицата ќе почне вистински да работи дури во првата половина на 2030-та. Со други зборови, Вардар ќе продолжи да ги голта отпадните води на Скопје уште најмалку четири лета.

Интересно е и тоа што дури и градоначалникот отворено го признава заостанувањето. „По првичниот застој, предизвикан од незавршени административни процедури, неусвоени детални урбанистички планови, експропријација на земјиштето и задоцнети плаќања кон изведувачот“ – вели тој – „денес изградбата се одвива со забрзана динамика.“ Значи, признание дека проектот веќе доцнел заради администрација, планови што не се усвоиле и сметки што не се платиле навреме. Класична македонска инфраструктурна приказна, спакувана во јазик на успех.

Проектот опфаќа околу 60 објекти и е навистина најголемиот од ваков тип во земјава. Кога ќе профункционира, ефектот врз Вардар и врз здравјето на скопјани ќе биде реален – тоа не е спорно. Спорно е дали „забрзаната динамика“ ќе го издржи тестот на времето, или 2030 ќе стане 2032, како што знае да се случи.

Пречистителна станица што работи вреди повеќе од сите прес-конференции за неа. Затоа единствениот показател што има значење не е процентот денес, туку датумот кога отпадната вода на градот ќе престане да тече директно во реката. До тогаш, „најголемиот еколошки штит“ е бетон во градба – вреден проект, но сè уште само ветување.