Waymo, otonom taksi hizmetini Nashville'de 13-17 yaş arası gençlere açtı. Bu, reşit olmayanların geçen yıl kendi hesaplarını aldığı Phoenix'ten sonra ikinci şehir. Şirket temsilcisi, bunun bu tür açılımların "çoklarından ilki" olduğunu; önümüzdeki aylarda daha fazla pazara yayılacağını söylüyor - sahadaki işleyişin olgunluğuna ve yerel düzenleyicinin neye izin vereceğine bağlı olarak.

Mekanik basit. Gencin hesabı, bir ebeveynin ya da vasinin hesabına bağlı olmak zorunda. Onaylandıktan sonra reşit olmayan kişi, Waymo'nun Nashville'deki tüm hizmet bölgesinde yolculuk isteyebiliyor ve 13-17 yaş arası üç konuğa kadar yanına alabiliyor. Şirketin söylemediği bir şey var: yaşın tam olarak nasıl doğrulandığı.

Bu küçük bir ayrıntı değil. Tüm kurgu, uygulamanın diğer tarafında gerçekten iddia edilen kişinin oturduğu varsayımına dayanıyor. Sürücüsüz bir araca güven inşa eden şirket, tam da güvenin başladığı yerde sessiz kalıyor: içeri kimin girdiği.

Bunun arkasındaki sayılar Waymo'nun neden acele ettiğini gösteriyor. Haftalık ücretli yolculuklar on kat arttı - Mayıs 2024'teki 50.000'den bu yıl içinde yarım milyonun üzerine. Hizmet bir düzine şehirde yürüyor; yalnızca son ayda Denver, Las Vegas, San Diego ve Tampa açıldı. Nashville bu yıl nisanda 50 mil kare (yaklaşık 130 kilometre kare) bir bölgeyle pazar oldu; bu ay Waymo araçları şehirde Lyft uygulaması üzerinden de erişilebilir hâle geldi.

Hamlenin mantığı saf aritmetik. Genç, şimdilik tümüyle ebeveynine ya da toplu taşımaya bağlı bir müşteri - yani el atılmamış bir pazar. Ve on yedi yaşındakinin arabayı kendisinin mi süreceği yoksa yazılımın mı süreceği seçimiyle karşılaşan ebeveyn, belki yazılımı seçecek. Soru şu: seçim gerçekten bu iki şey arasında mı, yoksa bunlarla zamanında gelen bir otobüs arasında mı?

Bizde otonom araçlar tartışması hâlâ teorik, ama ikinci kısım teorik değil: bir şehir, gençlerin ulaşımını tarifeli bir hat yerine özel bir uygulama çözdüğünde ne kazanıyor? Nashville'deki yanıt henüz yazılacak.