Halkidiki'deki Siviri, Makedonya'nın yarısının ezbere bildiği bir isim. Bir tatil yeri, düzenli bir destinasyon, her ikinci kişinin oraya gitmiş birini tanıdığı bir yer. Bu hafta orada bir aile evini tamamen kaybetti ve Yunan devlet televizyonunun kameraları karşısında yalnızca tek bir şey söyleyebildiler: „Her şeyimizi kaybettik.”

Yıllar boyunca kurdukları her şeyden yalnızca bir köpeği kurtarabildiler. Ev, eşyalar, geri kalan her şey içeride kaldı. Haberin tamamı bu ve ne anlama geldiğini kavramak için tek bir kelime daha gerekmiyor.

Siviri yangını çok daha büyük bir tablonun parçası. Yunanistan bu sezon yine birden fazla cephede yanıyor ve ağustos trafiği yüz binlerce ziyaretçiyle ölçülen yarımada Halkidiki, tam olarak insan yoğunluğunun ve kuru çam ormanının mümkün olan en tehlikeli bileşimi oluşturduğu yer.

Her yıl gerekenden geç sorduğumuz soru

Böyle her yangının ardından aynı döngü geliyor: söndürme, açıklamalar, yeni ekipman ve yeni uçak sözleri. Sonra ekim geliyor ve konu bir sonraki hazirana kadar kapanıyor. Yangın hazırlığının yaz doğaçlaması olmaktan çıkıp yıl boyu işleyen bir şeye dönüşmesi için aynı sezonun kaç kez tekrarlanması gerekiyor?

Makedonya'daki bir okur için bu uzak bir haber değil. Halkidiki arabayla dört beş saat ve ağustosta oradaki her otoparkta Makedonya plakası var. Siviri yandığında, insanlarımızın büyük bölümünün bir yaz geçirdiği bir yer yanıyor.

İki kişi başını sokacak yerden oldu, Yunan ekipleri ise ateşle mücadeleyi sürdürüyor. Geri kalan her şey - analizler, istatistikler, geçmiş yıllarla karşılaştırmalar - bekleyebilir. Şu anda birinin dönecek yeri yok.