Кога асфалтот достигнува 64 степени, веќе не е прашање на удобност – туку на преживување. Индиската престолнина Делхи со недели се пече под екстремен топлотен бран, со официјални дневни температури над 40 степени, но термалните камери откриваат нешто многу пострашно: површините на улиците, автомобилите и бетонот се вжештуваат до 64 степени, опасност што најмногу удира врз најсиромашните.

Разликата меѓу „43 степени” во прогнозата и „64 степени” на улица е во методот на мерење. Официјалните бројки ја мерат температурата на воздухот во стандардни услови; термалните камери ја фаќаат површинската топлина. Истражувачи документираа дека додека во сенка под надвозник било 42 степени, мотоциклист што чека на семафор на директно сонце бил изложен на 64. Само три метри подалеку, под дрво, температурата паѓала на 39,8.

Лекарите предупредуваат дека телото престанува да функционира нормално кога ќе ги надмине 40 степени – следуваат исцрпеност, главоболки, а во тешки случаи збунетост, гргавици и откажување на органите. Препораката е едноставна: вода, светла облека, избегнување работа на отворено меѓу 10:30 и 15 часот. Но тоа е луксуз што сиромашните во Делхи го немаат.

Покрај црвената тврдина, уличните продавачи опстојуваат на плочник што мери 57 степени. „Каков избор имаме ние сиромашните?”, прашува жена што продава суво овошје со вртоглавица и проблеми со видот. Друг продавач опишува пекол без излез: „Нема олеснување ни дење ни ноќе. Дури и по туширање не можам да заспијам. Вентилаторот само дува топол воздух.” Балканот ги памети своите топлотни бранови, но и оние што мислат дека ова е „туѓ проблем” треба да запрат: климата што го пече Делхи денес е истата што секое лето кај нас удира сè посилно. Прашањето не е дали ќе стигне до нас – туку колку сме подготвени кога ќе стигне.