Бран лажни дојави за бомби го тресе Балканот. Закани во Скопје, Белград, Загреб, Сараево, Подгорица, Љубљана – скоро истовремено, скоро идентична форма, скоро идентичен резултат: евакуации, хаос, исплашени граѓани, нема бомба. Истражителите сè почесто зборуваат за „координирана стратегија”, а не за случајни инциденти.

Пораките пристигнуваат по електронска пошта преку VPN адреси кои се регистрирани во различни земји. Следењето е екстремно тешко – повеќе слоеви на шифрирање, повеќе сервери, повеќе јурисдикции. Ова не е дело на тинејџер кој сака да го одложи испитот. Нивото на техничка сложеност укажува на организираност.

Кои се можните цели? Дестабилизација на јавниот простор со минимален трошок. Хибриден притисок поврзан со геополитичките тензии. Ефект на имитација. Или – комбинација на сите три. Безбедносните служби на регионот ја споделуваат информацијата, но засега без јавен именуван извор.

За Македонија, ова доаѓа во момент кога институциите веќе се оптеретени. Секоја лажна дојава ги ангажира ресурсите на МВР, ги прекинува работните часови, ги плаши граѓаните. Дали постои координирана дигитална мрежа? Можеби не знаеме. Но знаеме дека некој очигледно смета дека Балканот е лесна мета.