„Парижани, одете си“ – пишува на ѕидовите во Плогоф. По автомобилите со париски таблички се изгребани пораки, а во Плобанек-Лескони на еден автомобил стои изгребано и „добро враќање, Парижани“. Во Бретања летото годинава мириса на нешто што не е ни сол ни јод.

Најостро е во департманот Финистер, каде што бројот на жители во лето се зголемува три пати. Минатата година, помеѓу април и септември, таму се регистрирани 7,4 милиони ноќевања. А годинава топлотниот бран на југот на Франција испрати уште еден бран туристи нагоре, кон посвежите брегови на Бретања и Нормандија. Одмор избран поради температурата, не поради морето.

Градоначалникот на Плобанек-Лескони, Лоик ле Фир, ги осуди гребењата: „Нашиот град отсекогаш беше и мора да остане отворена и гостопримлива заедница.“ Неговиот колега од Пенмарк, Давид ле Бер, кажа нешто поитно од осудата – дека бројот на жители скока од 5.600 на 17.000, а патиштата, паркинзите и становите остануваат исти. Во истото место, велосипедист запрел жена што трчала за да ја испрашува дали е локалка.

Кога бројката те престигне

Французите се 80 отсто од ноќевањата во Бретања, а 30 отсто доаѓаат од париската регија. Значи ова не е бунт против странци – тоа е бунт против сопствените сонародници, што ја прави сликата многу поинтересна. Не е прашање на јазик или националност, туку на аритметика: инфраструктура градена за 5.600 луѓе не издржува 17.000, без разлика кој пасош го носат.

Оттука до Охрид, Струга или Крушево нема многу далечина. И таму бројот на луѓе во август е повеќекратно поголем од бројот што водоводот, паркинзите и собирањето отпад ги поднесуваат. Разликата е што во Бретања градоначалниците барем гласно го признаваат проблемот со инфраструктурата, наместо да ја бројат само посетеноста.

Гребењето автомобил е вандализам и таму нема расправа. Но она што стои под него е поинакво прашање: што прави една општина кога населението ѝ се утројува три месеци годишно, а буџетот, службите и одлуките се правени за останатите девет?