Демонстранти, претежно од Чаирската населба, спречија екипи на Град Скопје да постават ограда на нелегалниот пешачки премин кај Бит Пазар. Со човечки штит ги блокираа работниците. Сообраќајот на булевар „Крсте Петков Мисирков” беше прекинат. Полицијата излезе на терен. Сè за нелегална зебра.

Градот тврди дека преминот мора да биде затворен поради безбедност. Премин на 30 метри подалеку – официјален, надвозник – постои. Тоа е аргументот на администрацијата. Аргументот на демонстрантите: надвозникот не функционира. Лифтовите се скршени, годините заборав, постарите луѓе не можат да го користат. Тоа го прават нелегалниот премин не само популарен – туку неопходен за многу луѓе.

Кој е виновен? И двата. Граѓаните што протестираат за нешто што е инсистирано како „нелегално”, и градската администрација која дозволила надвозникот да остане непопотрабен години наназад. Од 2018-та до 2026-та, кога властите ги забележале забелешките за лифтовите? Колку пати ги покажале на оперативни состаноци?

Тоа е приказна за тоа како македонските институции се справуваат со урбаната инфраструктура. Прво дозволуваат еден систем да колапсира, потоа го уништуваат алтернативниот, потоа се прашуваат зошто граѓаните се „непослушни”. Поправката на надвозникот би чинела далеку помалку отколку оградувањето на нелегалниот премин со полициско присуство.

Градоначалникот: „Позицијата на градот е дека локацијата мора да биде затворена заради безбедност.” Така е, безбедноста е важна. Но безбедноста не доаѓа со ограда поставена врз граѓаните што не можат да користат алтернатива. Безбедноста доаѓа со функционална алтернатива – и тоа се пари, време, и политичка волја – сите три недостасуваат во овој случај.

Нелегалниот премин и денеска останува отворен. Граѓаните го преминуваат на сопствен ризик. Полицијата стои настрана. Тоа е статус кво на македонската администрација – тоа што не работи, никој не го поправа, и тоа што е „проблематично”, никој не го решава.