Додека во дипломатските кулоари се зборува за крај на војната, во Днипро вадат тела од урнатини. Во масовен комбиниран руски напад врз украинскиот град загинаа најмалку 11 луѓе, меѓу нив и дете родено во 2023 година, а ранети се над 35. Шестмина се водат како исчезнати.

Бројките зад нападот ја покажуваат неговата размера: 729 средства за воздушен напад – 73 ракети и 656 дронови од разни видови – лансирани од воздух, море и копно. Украинската противвоздушна одбрана тврди дека пресретнала или неутрализирала 642 цели. Но и оние што поминале биле доволни за да се сруши четирикатна станбена зграда полна со луѓе.

Најстрашен е детаљот што го опиша регионалниот воен администратор Олександар Хања: спасувачите го извадиле телото на осумгодишно момче од урнатините откако вториот удар погодил додека екипите сè уште работеле на последиците од првиот. Тоа не е грешка во насочувањето – тоа е тактика што има име, а целта се токму оние што доаѓаат да спасуваат.

„Во Днипро беа уништени станбени згради. Единаесет луѓе загинаа, меѓу нив и едно дете”, соопшти украинскиот министер за внатрешни работи Игор Клименко. И тука доаѓа прашањето што Балканот добро го разбира од сопственото минато: кога една страна бомбардира градови полни со цивили, а во исто време зборува за мир, на која од двете изјави треба да ѝ веруваме – на ракетите или на зборовите?