Најскапата одлука во оваа реновација во барселонскиот Ешампле беше да не се урне речиси ништо. Каталонските сводови останаа. Оригиналните тавани останаа. Дрвената столарија од масивен орев со лакови остана. А врз тоа, наместо преправка, легна интервенција што намерно не се труди да се види.

Проектот е дело на студиото АБАГ и на Абел Перес Габусио, кој сам ја именува линијата – мек медитерански стил со индустриски јазик под него. Тоа во пракса значи дека секоја греда и секој свод не се сокриени зад гипс туку се дел од раскажувањето на просторот. Кој барем еднаш гледал реновиран стан во стара зграда каде што сè е префарбано во бело за да „изгледа ново“, ја знае разликата.

Срцето на станот е еден голем заеднички простор во кој кујната, трпезаријата и дневната се леат една во друга без прегради. Подот е континуиран, во завршница од микроцемент, и служи како неутрална основа за парчиња изработени наменски за овој проект. Врз таа неутрална основа седат две скулптурални софи во силна зелена боја, а над каминот – висечка конструкција направена во соработка со барселонското студио Марлот Баус – вниманието се задржува без да се прекине протокот на просторот.

Во трпезаријата стои закривена маса замислена специјално за куќата, скулптурална лампа на таванот и големо огледало, а композицијата ја затвора клупа со заоблена форма комбинирана со различни столици. Решението не е декоративно – клупата штеди простор и во исто време го засилува органскиот тон на целиот проект. Завесите се од сто отсто лен и не се таму за да се сокријат: тие ја филтрираат светлината и ја носат топлината што микроцементот сам по себе ја нема.

Кујната е поставена како скулптурално парче во аголот на заедничкиот простор. Горните елементи се обложени со текстурирани дрвени панели и одат до таван во светол тон, што ја множи количината простор за складирање без просторот да стане тежок. Островот има плоча од травертин и е местото за појадок и брз оброк – тоа што овозможува да се готви додека гостите се веќе внатре, а не да се исчезне во посебна просторија.

Приватниот дел го носи она што студиото го опишува како луксуз сфатен како искуство, а не како материјал за покажување. Главната спална е во светли неутрални тонови и намерно скромна декорација, со слободностоечка када под лачен свод. До неа е простор со сауна и хамам – турска бања – што во градски стан е реткост и што, освен опуштањето, носи и конкретни придобивки за телото.

Купатилото во оваа куќа веќе не е споредна просторија туку место за одмор, и тоа се гледа во изборот на материјал: зелен оникс како облога, во комбинација со бакарни батерии. Зелената боја не е случајна ниту само тука – таа се повторува низ целиот стан, од софите до купатилото, и е тоа што ги врзува просториите во еден јазик. Истиот принцип работи и со дрвените ребрести фронтови кои се појавуваат и на библиотеката во приватниот дел и на кујнскиот остров.

Односот со надворешноста го затвора кругот. Терасата и балконот го продолжуваат станот кон градот, а на терасата е поставен мозаик изработен по мерка, кој ја освежува шпанската керамичка традиција со современ поглед. Целиот проект се држи на едно правило кое не бара буџет за да се примени – иста палета, ист под, исти материјали низ сите простории. Тоа е она што прави еден стан да изгледа промислено, а не мебелиран парче по парче.