Петер Маџар го победи Виктор Орбан по 16 години власт во Унгарија. Тоа само по себе е вест. Но она што го направи потоа е поинтересно – го предложи токму Орбан за нов шеф на Европската комисија наместо Урсула фон дер Лајен.

„Тој има визија и цврста политика за миграцијата. Популарен е меѓу обичните луѓе. Додека западните политичари им лажеа на граѓаните, Орбан им ја кажуваше вистината”, изјави лидерот на партијата Тиса. Реченица која во Брисел предизвика колективна главоболка.

Иронијата е густа. Фон дер Лајен штотуку ја спореди победата на Маџар со антикомунистичките востанија од 1956 и 1989 година – а сега токму победникот бара таа да биде заменета со човекот кого „ослободија”. Дали ова е елегантен начин Орбан да биде испратен подалеку од домашната политика, или Маџар навистина верува дека Европа има потреба од десничарско водство за миграциската криза?

Маџар се претставува како проевропски – сака да ги одблокира замрзнатите фондови од ЕУ. Но неговата поддршка за Орбан сугерира дека новата унгарска власт нема целосно да се откаже од националистичката реторика. На Балканот ова не е ново – политичарите се менуваат, но тонот останува ист. Колку европски лидери треба да предложат контроверзни имиња за Брисел да сфати дека „проевропски” не значи исто за сите?