Колоната американски возила влезе во Кремљ попладнево, а во неа седеа двајца луѓе што немаат ниту една дипломатска титула од стариот вид: Стив Виткоф и Џаред Кушнер. Едниот е трговец со недвижнини, другиот е зет на американскиот претседател. Тие се луѓето што носат, како што рече Доналд Трамп, „предлог за завршување на војната“.

Деталите од предлогот не се објавени. Ниту еден. Знаеме дека постои документ, знаеме кој го носи и знаеме каде беше однесен – но што пишува во него, никој надвор од таа соба не знае. Тоа е важно, бидејќи мировен план чија содржина ја немаат ни оние што ќе живеат под него не е план, туку понуда.

Виткоф и Кушнер слетаа во Москва околу пладне. На аеродромот ги пречека Кирил Дмитриев, специјалниот пратеник на рускиот претседател – човек од финансиски, а не од воен фон. Кремљ потврди дека Путин ќе разговара со американската делегација. По Москва, истите пратеници треба да одлетаат во Киев и таму да седнат со Володимир Зеленски.

Три дена тишина – и ниту еден ден повеќе

Портпаролот на Кремљ, Дмитриј Песков, соопшти дека Путин наредил тридневна пауза во ударите врз Киев. Паузата почнува во полноќ на 5 септември. Според Песков, одлуката е поврзана со подготовката и одржувањето на контактите на американските преговарачи додека тие се во украинската престолнина.

Внимавајте на формулацијата, бидејќи во неа е целата приказна: ова не е примирје. Не е прекин на огнот на фронтот. Тоа е ограничена, временски дефинирана пауза врз еден единствен град – и тоа токму додека во него престојуваат американски гости. Безбедноста на пратениците е загарантирана. Безбедноста на Донбас не е спомената.

Зеленски, пак, уште пред одлуката на Путин соопшти дека Украина нема да изведува воздушни удари додека траат посетите. Ветил дека Киев ќе овозможи „нормално функционирање на рускиот воздушен простор“ за Виткоф и Кушнер безбедно да стигнат до Москва, а потоа побарал Русија да го стори истото додека тие се во Киев. И го доби тоа – на три дена.

Значи, обете страни можат да престанат да пукаат кога ќе решат. Тоа не е техничко прашање, ниту прашање на логистика. Тоа е одлука, и денес видовме колку брзо се носи кога има причина. Причината, во случајов, беа двајца патници на едно летало.

Балканот ја знае оваа сцена одблизу. Кај нас исто така имаше мировни планови што пристигнуваа со странски авиони, се преговараа во туѓи згради и се потпишуваа со букви што локалното население ги читаше дури откако сè беше решено. Дејтон не се напиша во Босна. Преспа не се напиша на Преспа. Кој ги прочита тие текстови пред да станат обврзувачки?

Прашањето што останува не е дали Путин ќе го прими планот. Прашањето е што пишува во него – и колку долго ќе трае паузата откако авионот ќе полета назад.