Деца на возраст 13-15 години биле нудени 1.000 денари по глава за да продаваат амфетамини на своите соученици во основно училиште во Скопје. Постари тинејџери – надвор од училиштето – ги регрутирале помладите ученици од 8-то и 9-то одделение како курири за дрога. Полицијата е известена, истражните дејствија се во тек.

Тоа не е изолиран случај. Меѓу јануари и март 2026 година, МВР уапсило седум лица на возраст 14-18 години за продажба на дрога. По тие хапшења, на средношколските влезови беа воведени проверки на ранците – полициски службеници во соработка со психолошко-педагошките служби визуелно ги прегледуваат торбите на учениците кога влегуваат во училиште.

Прашањето кое ниту еден службено соопштение не го одговара гласно е поинаку поставено. Колку долго постои оваа мрежа пред некој да реагирал? И зошто основните училишта досега не беа дел од системот за проверка? Кога мрежата веќе ги таргетира осмооделенците – дванаесет, тринаесет годишни деца – проверката на средните доаѓа со половина чекор закаснение. Полицијата прави она што мора. Системот за превенција – не уште.

1.000 денари. Помалку од 20 евра. Толку чини детска невиност кога некој одлучи да профитира на нејзина сметка. И тоа во простор кој ние сме научиле да го викаме „основно училиште” – простор кој, очигледно, веќе не е заштитен.