Иран возврати – но не онаму каде што многумина очекуваа. Како одговор на американските напади врз ирански цели, Револуционерната гарда лансираше балистичка ракета врз воздухопловната база Али ал Салем во Кувајт, каде се стационирани американски сили. Петмина американски војници се повредени, со рани опишани како кои не го загрозуваат животот.

Материјалната штета е поконкретна. Две беспилотни летала MQ-9 Reaper – ударни дронови чија единечна цена изнесува околу 30 милиони долари – се сериозно оштетени. Кувајтската противвоздушна одбрана ја пресретна ракетата, но отпадот падна врз базата. Шеесет милиони долари технологија претворени во метал за рециклирање, со едно лансирање.

Тука вреди да се забележи нешто што сензационалните наслови го премолчуваат: ова не беше напад врз американска територија, туку врз американска база на туѓо тло – во Кувајт, земја која се најде среде пресметка што не е нејзина. Тоа е стара приказна на Блискиот Исток: големите сили се судираат, а помалите држави го трпат отпадот, буквално и преносно.

Нападот се случи среде преговори меѓу Вашингтон и Техеран – што е парадоксот на современите конфликти. Се разговара и се гаѓа истовремено, ракетите се аргумент на масата за преговори. Кој на крајот плаќа за таа „дипломатија со ракети”? Обично не оние што ги носат одлуките, туку војниците на база и цивилите наоколу.

За Балканот, кој добро ги памети сопствените искуства со туѓи војни водени на домашно тло, динамиката е препознатлива. Кога моќните си ги разрешуваат сметките преку трети територии, никогаш не прашуваат за дозвола. А базата во Кувајт денес е потсетник дека во конфликтите меѓу држави, географијата ретко е виновна – но секогаш плаќа.