Миле Цеков ја напушти пратеничката група на ЗНАМ. Од денеска е независен пратеник. Не е ова одеднаш. Не е ова случајно. Е резултат на повеќе од една година резервирано однесување кон политиката на сопствената партија.

34-годишниот економист од Струмица влезе во парламент во 2024-та, на изборите кои ЗНАМ ги обележа како „чисто враќање на принципи”. Минатата година Цеков јавно рече дека треба Бугарите да бидат вклучени во Уставот – изјава која во ЗНАМ беше прочитана како „одтранчување”.

Сега, при заминувањето, Цеков го наведе репертоарот на актуелните политички тегови во Македонија: корупција, селективна правда, нефункционални институции, нерешени социјално-економски прашања, реформи кои не се случуваат. Тоа звучи познато. Скоро тоа го кажуваат и опозиционите партии. И граѓаните. И сосетките во маалата.

Од ЗНАМ соопштија дека неговото заминување „не е изненадување”. Ова е стандарден политички јазик за: знаевме, не реагиравме, и сега можеме да кажеме дека сме знаеле. Но прашањето кое останува отворено е: зошто партија која се пратеноза ЗНАМ – „за нашиот пат” – има пратеник кој размислува со други категории од нејзината програмска линија?

Цеков сега го има статусот на „независен” – во Собранието кое веќе има неколку независни пратеници. Тоа е статус кој политички дава мало влијание, но психолошки дава максимална слобода. Нема обврски кон партиски диктат. Нема цели на дисциплина. Само сопствен глас и сопствена одговорност пред бирачите.

Балканот ја знае оваа динамика. Млад пратеник, конкретни ставови, неподготвен за партиска дисциплина. Често завршува или во опозиција, или во нова партија, или повлечен од политика. Цеков досега не покажа знаци на ниту едно од трите. Можеби е знак за нешто ново. Или едноставно за тоа дека и во Северна Македонија „независен пратеник” сè уште значи нешто.