Кралот Мохамед VI на Мароко го именуваше својот син, престолонаследникот Моулај Хасан, за Врховен главен и Шеф на Генералштабот на Кралските вооружени сили (FAR), како и за Координатор на канцелариите и услугите на Генералштабот. На само 20 години, момчето кое еден ден ќе биде крал на најголемата и најстабилна арапска монархија во северна Африка официјално влезе во структурата што во Мароко практично го дефинира моќта – војската.

Логиката на потегот е дипломатски пиплана, но политички јасна. Мохамед VI, кој самиот беше припреман со децении пред да го наследи татко му Хасан II, сега го гради истиот терен за својот син. Се гради преноса. Не е прашање дали – туку кога. И кога ова се случува во земја која држи позиции во Западна Сахара, во Сахелските кризи и која е дел од една од најголемите трговски маршрути меѓу Африка и Европа, секој потег во кралскиот дом е и геополитика.

Моулај Хасан не е новак. Од младина учествува на официјални церемонии и го заменува татка си во меѓународни сцени. Образованието го стекна на Кралскиот колеж во Рабат и во аеронаутичка обука – детал кој не е случаен во земја која инвестира во вооружените сили и одбранбена индустрија. Освен тоа, неодамна го отвори Кулата Мохамед VI, еден од најемблематичните проекти на сегашниот крал. Симболиката е тешка – татко и син ја пресечуваат лентата заедно, а сврзката кои го пренесуваат се преноси полека.

За балканскиот читател прашањето е поинаку поставено. Кога една монархија на нашите простори би пробала истиот модел на „пренос со децении на припрема” – која политичка структура би го толерирала тоа? Мароко, со своите контрадикции, успеа да изгради нешто што во Европа е невозможно – наследувачот учи во служба, во работа, во војска, дури и пред да биде потврден на тронот. Тоа е модел кој ретко се повторува – но кој на длабоки инвестиции во структурата.

Прашањето кое се поставува во Рабат е едно – кога. Прашањето кое се поставува во Брисел и Париз е друго – дали следниот крал на Мароко ќе го одржи балансот меѓу Запад и Африка, или ќе го смени курсот. Одговор сè уште нема, но потегот од овој ден кажува нешто јасно – времето на припрема не е безкрајно.