На Денот на сеќавање на Холокаустот, Бенјамин Нетанјаху одлучи дека најдобар начин да се одбележи е – да ја нападне Европа. „Длабока морална слабост” – така го опиша стариот континент израелскиот премиер, додавајќи дека Израел и САД го бранат „светот кој толку многу заборавил”. Тежок збор од човек чија армија месеци наназад е под меѓународна критика.

Церемониите биле однапред снимени поради безбедносни тензии – што само по себе зборува доволно за состојбата во која се наоѓа Израел. Претседателот Херцог повикал на национално единство, но единство околу што? Околу политика која го изолира Израел од поголемиот дел на светот?

Најтешката приказна од овој ден е онаа на Магди Баратц – преживеана од Холокаустот чиј правнук загина во Газа. Една жена, една фамилија, два геноцидални ужаса раздвоени со осумдесет години. Тоа е приказна пред која секоја политичка реторика треба да замолкне. Ама нема да замолкне, зашто политиката никогаш не молчи кога може да профитира од трагедијата.

Двоминутна сирена одекна низ цел Израел. Педесет преживеани маршираа во Аушвиц. А Нетанјаху, наместо рефлексија, избра конфронтација. На Балканот го знаеме тој образец – користење на историската болка како штит за денешните одлуки. Секогаш е полесно да покажеш прст кон другите отколку да погледнеш во огледало.