Ditën e Kujtimit të Holokaustit, Benjamin Netanyahu vendosi të sulmojë Europën për "dobësi të thellë morale" - kështu e përshkruan kryeministri izraelit kontinentin e vjetër, duke shtuar se Izraeli dhe SHBA luftojnë për "një botë që na ka braktisur kryesisht." Deklaratë e rëndë nga një njeri, ushtria e të cilit prej muajsh është nën kritikën ndërkombëtare.

Ceremonitë u shkurtuan paraprakisht për shkak të tensioneve të sigurisë - gjë që vetë tregon mjaftueshëm për gjendjen ku ndodhet Izraeli. Presidenti Hercog thirri për unitet kombëtar, por unitet rreth çfarë? Rreth një politike që po izolojë Izraelin nga shumica e botës?

Historia më e rëndë e kësaj dite është ajo e Magda Barac - mbijetueseje e Holokaustit, rriku i të cilës vdes në Gaza. Një grua, një familje, dy tmerr gjenocidalë të ndarë me gjashtëdhjetë vjet. Kjo është historia para të cilës duhet të heshtë çdo retorikë politike. Por nuk do të heshtë, sepse politika nuk hesht kurrë kur mund të përfitojë nga tragjedia.

Sirena dy-minutëshe jehoi nëpër gjithë Izraelin. Pesëdhjetë mbijetues marshuan në Auschwitz. Dhe Netanyahu, në vend të reflektimit, zgjodhi konfrontimin. Në Ballkan e njohim atë model - përdorimi i dhimbjes historike si mburojë për vendimet e sotme. Është gjithmonë e dobishme të tregosh me gisht te të tjerët duke mos parë në pasqyrë.