Куќа од 1927 година на улицата „Димитар Влахов” во Охрид е срушена – а институциите што требаше да го заштитат градското наследство сега се префрлаат една на друга одговорноста. Граѓанската иницијатива „Охрид SOS” поставува прашање што боли: за што постојат институциите ако токму граѓанските здруженија мораат да го документираат изгубеното?

Управата за заштита на културното наследство тврди дека немала надлежност, бидејќи објектот се наоѓал надвор од контактната зона на старото градско јадро – иако соседни објекти сè уште се на регистарот. Според активистите, надлежноста најпрво била потврдена, па потоа негирана. Класична институционална игра во која на крајот никој не е виновен.

Тајмингот не е невин. Барањето за итна заштита, велат од иницијативата, пристигнало пред долг викенд – а објектот бил урнат на неработен ден, пред некој да стигне да реагира. „Објектот беше срушен на неработен ден пред да можеме да одговориме”, соопштија.

Зад поединечниот случај се крие пошироко осипување. Според „Охрид SOS”, дури 56 објекти се избришани од листата на културни добра – наводно поради рушење или несоодветна реконструкција. Куќата на „Димитар Влахов”, потсетуваат, во еден период била дом на социјалистичка медицинска институција и место со историско значење за време на Втората светска војна.

Не е прв пат. Активистите потсетуваат на рушењето на ресторанот „Парк”, дело на познат локален архитект, исто така урнат за време на пандемискиот карантин без институционална реакција. Прашањето на крајот не е архитектонско, туку морално: што уште треба да се случи за надлежните да си ја вршат работата за која постојат? Охрид се продава на светот како град-музеј – а музејот се руши парче по парче, на неработни денови, кога никој не гледа.