СДСМ ги предизвикува Мицкоски, Сиљановска-Давкова и Муцунски со една едноставна теза – тие веќе јавно ги признаа клучните дипломатски договори кои порано остро ги критикуваа. Сега следно се уставните измени, тврди опозициската партија.

Списокот на признанија, според СДСМ, не е краток. Премиерот Мицкоски наводно го опишал Преспанскиот договор како „ремек-дело на дипломатијата”. Министерот за надворешни работи Тимчо Муцунски ја квалификувал НАТО членството како „феноменално”. Претседателката Сиљановска-Давкова на свој официјален настап потврдила дека прашањето на македонскиот јазик, култура и национален идентитет е „решено”.

За СДСМ ова е политичко злато. Партијата години се борела против ВМРО-ДПМНЕ кои ги обвинувале за „предавство” во преговорите со Грција и Бугарија. Сега кога владата за првпат има моќ да ги ставuva своите потписи под историски документи, и сама се однесува исто како и СДСМ во минатото. Барем во делот околу прифаќањето на потенцијалното решение, не во начинот.

Логичниот следен чекор, според СДСМ: уставни измени за признавање на малцинствата. Бугари, Срби, Хрвати, Роми, Бошњаци, Турци, Албанци – сите тие. Партијата ја прекинува политичката тактика што многумина ја очекуваа – наместо да користи момент за критика, ја користи за притисок: ако веќе сте на патот, завршете го.

ВМРО-ДПМНЕ, секако, не може едноставно да каже „да”. Уставните измени се поделени со две третини мнозинство во парламентот. Партијата има голем дел од сопствените гласачи кои тоа го гледаат како „капитулација”. Истовремено, без уставни измени, нема ЕУ. И без ЕУ, нема политичка иднина за владата.

Тоа е политичкиот клопка во која се наоѓа сегашната власт. Спречуваат уставни измени – се демонстрираат како „браниоци на македонското”. Прифаќаат уставни измени – изгубуваат дел од идеолошките гласачи. И за разлика од СДСМ кои носеа Преспа и Северна Македонија со три месеци бруто-сила, овие имаат време. Многу време. И во меѓувреме ништо не се случува со ЕУ интеграцијата.

Опозицијата плановите на власта секогаш ги гледа со изненадно почитување кога треба да направат тешки одлуки. Тоа е и стара македонска приказна. Кога влезеш на власт, разбираш зошто претходните влади правеле она што правеле. Понекогаш разбирањето доаѓа премногу доцна.