Кога планината ќе те голтне навечер, секоја минута тежи. Романски државјанин што сам пешачел кај Матка, во близина на пештерата Врело, се изгубил и заврши во шестчасовна ноќна потрага низ карпите. Пронајден е дури во 03:45 часот наутро – вознемирен и дезориентиран, но во стабилна состојба. На крајот – среќен исход. Но приказната открива и нешто друго.

Спасувачките екипи не можеле да пристапат од страната на Матка поради непристапниот терен – морале да влезат преку Националниот парк „Јасен”. Операторите од Центарот за управување со кризи цело време одржувале контакт со изгубениот, советувајќи го да остане на место за да не се движи во темнина и да не се дезориентира уште повеќе. Токму тоа советување, тивко преку телефон низ ноќта, веројатно го спасило.

Матка е една од најпосетуваните туристички точки во близина на Скопје – но е и место каде теренот не прощава грешки. Секое лето слушаме слични приказни: некој тргнал сам, без опрема, без да јави каде оди, и заврши во потрага што ангажира десетици луѓе. Овој пат заврши добро. Но колку пати треба да се повтори истото за да сфатиме дека планината бара почит, не само убави фотографии?

Спасувачките служби си ја завршија работата – и тоа во услови што не се лесни, ноќ, карпи, непристапен терен. Прашањето не е дали тие ќе бидат таму (тие секогаш се), туку колку долго ќе се потпираме на нивната готовност наместо на сопствената претпазливост. Еден телефонски повик пред да тргнеш – каде одиш, кога се враќаш – вреди повеќе од цела ноќна потрага.