Најголемата пејачка од таа генерација се омажи во сива чипка: свадбите што Шпанија ги читаше како порака

Постои еден податок што ги објаснува шпанските свадби од втората половина на дваесеттиот век подобро од која било анализа: најголемата фолклорна пејачка од таа генерација се омажи во сива чипка. Не бела. Сива.

Лола Флорес и Антонио Гонсалес „Ел Пескаиља“ се венчаа на 27 октомври 1957 година во манастирот Ел Ескоријал. Фустанот беше миди, во сива чипка, со мантиља во иста материја, потпишан од Асунсион Бастида. Во педесеттите години на дваесеттиот век, во католичка Шпанија, тоа не било естетска одлука туку изјава.

Разликата се гледа веднаш на следната свадба. Кармен Севиља и Аугусто Алгеро, 23 февруари 1961 година, базиликата Ел Пилар во Сарагоса, фустан од Пертегас: деколте чамец, француски ракави, ракавици, огромен шлеп од сатен и тил, тијара со дијаманти и сафири. Класика по правилник.

Марисол и Карлос Гојанес, 16 мај 1969 година, се вратија на понежна линија – органза со подигнати цветови, ракави ѕвонца, затворено деколте и ракавици со патент, а место превез мајорканскиот ребосиљо. Три години подоцна, Наталија Фигероа и Рафаел се венчаа во Венеција, во црквата Сан Сакарија, со фустан од бел пике со полни точки и четири карнери – фламенко сведено на минимум, со букет од жолти рози.

Најпознатата од сите остана Росио Хурадо. На 21 мај 1976 година во Чипиона, со Педро Караско, таа излезе во силуета сирена со рачно везени рози на манжетните и два големи карнери на дното. Скоро дваесет години подоцна, на 17 февруари 1995 година, со Хосе Ортега Кано, таа смени четири облеки во еден ден – церемонијалната беше права силуета од дива свила и француска чипка, со наметка од органза во шампањ тон и гојевска мрежичка за коса. Едната свадба беше едноставност, другата беше сцена.

Меѓу двете стои свадбата што ги надмина сите по бројки. Исабел Пантоха и Пакири, 30 април 1983 година во Севиља: бел сатен со двоен тил, деколте чамец, шлеп од седум метри и 1.200 гости. Фустанот беше потпишан од Лина, а тијарата и денес се цитира.

Она што сите овие свадби го имаат заедничко не е раскошот. Тоа е дека секоја од нив била читана како порака во моментот кога се случила – кој со кого, во која црква, во колку метри материјал. Македонските свадби функционираат на иста логика и денес: секој детаљ некој ќе го изброи. Разликата е само во тоа што тогаш броењето го правеле списанијата, а сега го прави секој со телефон.