Погледнете ја фотографијата од стадионот „Петар Милошевски” во Битола. Зелените столчиња на трибините се уредни. Кровната конструкција е нова. А теренот пред нив е боја на сено.

Тоа е она што остана по два концерта – на Здравко Чолиќ на 1 август и на Стив Аоки на 2 август. Теренот бил покриен со штици три дена, во најжешкиот дел од летото, без нормално наводнување. Резултатот се гледа од трибина: големи суви површини таму каде до пред десетина дена имаше тревник од фудбалски стадион.

Милион евра, па штици врз тревата

Бројката што ја прави оваа приказна поболна не е во соопштенијата. Стадионот неодамна помина низ сериозна реконструкција вредна околу еден милион евра. Северната трибина беше обновена до 2023, санацијата на јужната заврши во 2025, кога стадионот ја помина инспекцијата на УЕФА. Игралиштето беше целосно обновено во 2025 од Фудбалската федерација – нова дренажа, нов систем за наводнување, комплетно нова тревна подлога.

Значи: државата и федерацијата вложуваат години и милион евра во терен што ги задоволува меѓународните стандарди, а потоа истиот тој терен се покрива со штици три дена во август за да се одржат два концерта.

Советникот со фотоапарат, институциите со соопштение

Приказната не ја отвори институција. Ја отвори советник – Иван Чулакоски од независната граѓанска иницијатива „Поинаку” – кој објави фотографии од оштетената површина. Неговиот коментар на социјалните мрежи беше директен: „Со штици беше покриено три дена во најжешкото без вода. Шо мислевте? Не мислевте! Едно прајш, 3 расипваш.”

Одговорот од Општина Битола и ЈП „Комуналец”, кое стопанисува со стадионот, дојде во стандардна форма. Во соработка со ФФМ, „уште следниот ден, после концертите започнавме со репарација и обновување на тревната површина”. И реченицата што ја наоѓате во секое второ соопштение од јавно претпријатие: „Ја уверуваме јавноста дека воопшто не постои простор за загриженост.”

Тревникот на фотографијата не изгледа како нешто за што нема простор за загриженост.

Прашањата што соопштението не ги допира

„Комуналец” тврди дека сите прскалки се во функција и дека обновувањето ќе биде завршено „во многу краток рок”. Добро – но зошто прскалките не биле во функција за оние три дена кога теренот бил под штици на над триесет степени? Тоа е техничко прашање со многу едноставен одговор, и токму затоа никој не го поставува гласно.

Второто прашање е за договорот. Организаторот на концертите користел терен во јавна сопственост. Дали во договорот стои кој ја плаќа санацијата ако теренот се оштети – организаторот или „Комуналец” од јавни пари? Соопштението вели дека мерките се преземени „во соработка со организаторот”, што е формулација што може да значи сè – од целосна финансиска одговорност до љубезен телефонски разговор.

Битола сака големи концерти и има право на нив. Градовите живеат од настани, а стадион што се користи само за фудбал дваесет пати годишно е лоша инвестиција. Но постои разлика меѓу тоа да го користиш просторот и да го трошиш. Разликата се вика планирање – и таа секогаш чини помалку од санацијата.