Украина го повика израелскиот амбасадор во Министерството за надворешни работи – протестна нота за купувањето руско жито кое Киев го идентификува како украинско жито украдено од окупираните територии. Министерот за надворешни работи Андреј Сибига директно порача: „Нелегитимната трговија на Русија со украдено украинско жито не може да ги загрози добрите украинско-израелски односи” – реченица која всушност кажува точно спротивното.

Бродови со жито земено од окупираните украински региони пристигнале на пристаништето Хаифа, а Израел досега не реагирал соодветно на претходните украински предупредувања. Тоа е дел од пошироката слика: Израел одржува работни односи со Русија и покрај притисокот на западните сојузници, а руското жито – без разлика на потеклото – наоѓа купувачи.

Украина гледа на ова како директна кражба на национален ресурс. Русија го продава житото по пазарни цени и никој официјално не прашува за провенијенцијата. „Украден ресурс” е правна и морална категорија. „Жито по конкурентна цена” е реалполитика. Израел, под притисок на сопствени снабдувачки потреби и сопствени геополитички рамнотежи, досега избрал прагматизмот.

Украина нема многу инструменти за притисок врз Израел – но протестот сам по себе е порака и за другите. Ако украдените ресурси слободно циркулираат во глобалниот пазар, тогаш секоја идна санкциска структура е мека колку хартијата на која е напишана.