На 24 мај 2008-та, во среден-западна Данска во малото гратче Мегелтондер, Мари Кавалие се венча со принц Јоаким од Данска, помладиот син на кралицата Маргрета II. За жал, како што премногу пати се случува со среќа во кралски бракови, тие нивни 14 години подоцна се разделија. Но за венчаницата тогаш – и сега – се зборува со посебен тон.

Дизајнерот беше швајцарската модна куќа Arasa Morelli со шпански корени – точно она “шпански допир” што го забележа модниот свет тогаш. Фустанот имаше срцевидно деколте, принцезна силуета, цветни чипкести ракави со везови инспирирани од чипката од Кале од 19-ти век, и трометарска трена. Не агресивно модерен, не ни ретро – тоа е она што се нарекува “атемпорал”.

Принц Јоаким, кога ја виде да доаѓа кон олтарот во средновековната црква со римска архитектура, се расплака пред 280-те гости. Тоа во кралските кругови не е често прикажан момент. Како тоа да го опише дворот? Дворот не го опиша – тоа го коментираа сите освен дворот.

Накитот и дополнителните детали беа како што се очекуваше: дијамантска тиара на кралицата Маргрета (свекрвата), долг превез прикачен на тиарата, висока кок прическа со волумен, и букет од бели лилии и кремасти ружи. Свадбата заврши со гала во палатата Schackenborg – која сега, по разводот, повеќе не е во посед на принцот.

Зошто оваа венчаница, 17 години подоцна, и натаму се споменува? Бидејќи прави нешто што многу модни креации не успеваат: ниту е премногу шик, ниту е премногу класична. Чипките на Кале се европско наследство кое скандинавските кралски невести ги фаворизираат, шпанските куќи од нив создаваат интерпретации, и резултатот е едно мало европско синтетизирање во еден фустан. Тоа е најреткиот тип на креација – онаа која не оди со сезоната, но и не се труди да биде “класична”. Едноставно, ја надминува сезоната.