Има куќи што се фалат со луксузот и куќи што го кријат. Летната резиденција на новинарката Тереса де ла Сиерва во Санлукар де Барамеда, на брегот на Кадис, е од вторите – бела андалузиска вила од 1930 година што повеќе зборува за морето пред неа отколку за квадратите зад ѕидовите.

Куќата првично ѝ припаѓала на семејството Барбадиљо, а нејзиниот изглед се припишува на Анибал Гонзалез – истиот архитект што ја обликувал прочуената севилска Плаза де Еспања за Изложбата од 1929 година. Тереса и нејзиниот сопруг ја купиле во 2009 година, а по темелна реставрација во 2012, водена од архитектот Маноло Барбадиљо, куќата повторно проработи како семејно засолниште.

„Секој во Санлукар сонуваше еден ден да има ваква куќа, па се чувствуваме навистина привилегирани”, вели Тереса. За неа ова место не е викендица – „Санлукар е моето место на светот”, додава, а сонцето што залегнува пред куќата секој ден го нарекува „еден од најголемите луксузи во животот”.

Внатре, приказната е во деталите што ги вратила реставрацијата – хидраулични подови откриени под слоевите, стари плочки и ќерамиди зачувани од оригиналот. Синото е бојата-потпис на целата куќа: андалузиски рустични ткаенини, керамика, перници во нијанси што го отсликуваат Атлантикот. Декораторот Начо Гомез од Херез внимавал светлината од Коста де ла Луз да остане главниот украс.

Надвор, базенот има традиционална форма на „алберка” и гледа право кон океанот, опкружен со простран врт и тераса каде што семејството се собира на аперитив пред зајдисонце. Просторот е замислен за многу луѓе – Тереса, сопругот, трите синови што доаѓаат сезонски, ќерките и внуците.

Двете ќерки, Инес и Имелда Билбао, ја претворија куќата и во работно место. Инес е диџеј и води агенција што ја користи резиденцијата за продукции; Имелда, пак, снима фотографии за својот моден бренд токму тука. „Плановите овде се меѓугенерациски”, вели Тереса – ручеци со мајка ѝ и нејзините пријатели, па потоа со децата и нивните.

„Не излегуваме многу затоа што премногу удобно е тука”, признава Инес, додека Имелда се смее дека „пријателите овде веќе се семејство – секогаш некој е во некоја неочекувана соба”. Летата им се полни со прошетки по плажа, излети со брод кон Доњана, долги ручеци, картање, а некогаш и импровизирани забави каде Инес пушта музика.

На ѕидот стои слика на уметничката Кармен Лафон, знак на долгогодишно пријателство со нејзиното семејство. И тоа е можеби најдобриот опис на целата куќа – место каде уметноста, историјата и три генерации се преклопуваат толку природно што луксузот станува споредна работа. Вила што одбива да се фали, а токму затоа остава најсилен впечаток.