Во 17:41 часот на 23 мај, Македонија регистрираше земјотрес со јачина од 3,5 степени по Рихтерова скала. Епицентарот беше околу 21 километар источно од Скопје, во областа на Морани. Тресењето беше почувствувано во Скопје, Куманово и околните населби. Без штети.

Земјотресот беше иницијално неутврден, а подоцна потврден од Европско-средоземскиот сеизмолошки центар (EMSC). Граѓаните на социјалните мрежи го опишаа како “краткотрајно, но интензивно тресење”. Како што е стандард за земјотреси од таа јачина – значи се чувствува, но не предизвикува штета на современи градби.

За Балканот и за Скопје посебно, секој земјотрес е потсетник. Градот веќе еднаш беше пресечен на половина – 26 јули 1963-та – со земјотрес од 6,1 степени по моментната магнитуда (околу 6,9 по Рихтерова). Над 1070 загинати, поголемиот дел од градот разрушен. Скопје бил рекреиран од распарчени остатоци, со меѓународна помош координирана од ООН. Тоа е историјата на градот – се гради на сеизмички активна земја, и тоа никогаш не се заборава.

Сегашниот земјотрес од 3,5 степени е статистички редовна појава – таа интензивност Скопје ја регистрира неколку пати годишно, и тоа е нормално за оваа геолошки активна област. Кога ќе се случи – дискусијата на социјалните мрежи трае еден час, потоа сите се враќаат на своите работи. Сепак, моментот на тресење за многумина стари луѓе кои го преживеаа 1963-та не е банален – тие гледаат секое тресење како можно повторување на најголемата трагедија на градот.

Безбедноста на градежните стандарди денес е значително подобрена во споредба со средината на минатиот век. Но и денес во Скопје има згради кои не ги исполнуваат сегашните сеизмички стандарди – многумина стари социјалистички блокови, односно неформално изградени објекти во последните три децении. Сегашниот мал земјотрес е добра прилика за прашање: дали градоначалниците на скопските општини имаат ажуриран регистар на ризични згради? И ако имаат – дали тоа е јавно достапно? Одговорите се сите кратки. И сите се “не”.