Украинскиот фронт почнува да личи на распослани зборови. Тоа е она што го кажува хитната директива на врховниот командант Александар Сирски, испратена кон сите команданти: ротација мора да оди по правила, не по ад хок одлуки.

Според наредбата, војникот не смее да остане на фронтот повеќе од два месеци. Ротацијата треба да трае не повеќе од еден месец. Оваа цифра звучи административно – но зад неа стои проблем кој од најмалку година ги тресе украинските единици: луѓе по шест, осум, дури и десет месеци без замена. Без вода. Без храна. Без лекарска контрола.

Сирски го пишува тоа како да е новост. Не е. Е признание. Командантите досега не воделе ротации „навремено и согласно тактиките и ресурсите”. Кој е виновен? Сите. Командантите. Министерството за одбрана. Логистичките екипи. Сè.

Во истиот документ, Сирски бара „медицински прегледи и одмор по борбени мисии”. Зборува за „гарантирани снабдувања со муниција и храна”. Овие зборови се смешни во војска во која војникот по две години во рез ја губи дури и волјата за бунт. Тогаш зборовите доаѓаат како предоцна писмо од шефот: „од сега, ваквите работи нема да се случуваат”.

За Балканот, кој со децении ги паметеме сликите на исцрпени војници во распоред без крај, ова не е нова приказна. Исцрпеност во војна не е знак на пораз. Е почеток на пораз. Кога Сирски бара ротации, не зборува за организациона ефикасност. Зборува за армија која почнува да паѓа од сопствена тежина.