На 1 мај, ССМ – Сојузот на синдикатите на Македонија – го проблеми протестот во Скопје со порака која сите ја знаат, но никој официјално не сакаше да ја искаже: околу 260.000 од вкупно 530.000 работници во земјата заработуваат под 600 евра месечно.

Тоа е скоро половина од вработените. Половината од активното работно население под граница која во Брисел се смета како дно на пристојни плати во ЕУ. Бројките не доаѓаат од опозиција. Доаѓаат од шефот на ССМ, Слободан Трендафилов.

Парола на протестот: „За плата се бориме – не се молиме”. Сосема едноставна. И сосема прецизна. Бидејќи во Македонија, кога станува збор за плати, секогаш има три страни: работниците кои бараат, владата која ветува, и работодавачите кои – со деценија и пол – тврдат дека „нема пари”.

Не сите синдикати се на улица. СОНК, синдикатот на просветата, одлучи да не учествува. Нивната мотивација е дијалогот, не уличните демонстрации. Тоа е политички избор кој ги поделува работниците – и во едно време кога заедништвото би имало најголема тежина, дискутираат за форма на изразување.

Скопскиот сообраќај денеска ќе биде поинаков. Полицијата ги предупреди возачите за сообраќајни ограничувања. Тоа е стандардна игра на 1 мај – градот се запира на еден ден, парадите се одвиваат, а во понеделник сè се враќа во истата непроменета економска реалност.

Прашањето е дали 260.000 работници под 600 евра е политички приоритет, или само статистика за извештаите. Одговорот вообичаено доаѓа во форма на нови ветувања: „минимална плата ќе се крене”, „реформите се на пат”, „ЕУ интеграцијата ќе донесе плати”. На Балканот овие реченици веќе ги паметиме од 30 години. Денес, пак, луѓе ќе слушаат истите ветувања – и ќе се вратат на работа за истите 600 евра.