Министерот за надворешни работи Тимчо Муцунски кажа јасно – „условите за уставни измени нема“. Изјавата дојде после средбата со генералниот секретар на Советот на Европа, Ален Берсе. И тоа е зборно од сооствено сите кога зборуваат за односи со Бугарија.

„Не сме подготвени да преземеме било каков чекор кон уставни измени”, рече Муцунски. Причината? „Има недостиг на доверба и недостиг на кредибилитет во однос на испораката спрема нас како држава.” Тоа во дипломатски јазик значи: ние не веруваме дека Бугарија ќе исполни своите ветувања – дури и ако ние ги исполниме своите.

Контекстот е важен. Билатералните преговори со Бугарија за уставни измени траат повеќе од три години. Секој пат кога Македонија прифаќа да дискутира за внесување на Бугарите во Уставот, бугарска страна додава нови услови. Бугарските претставници редовно изјавуваат дека македонскиот идентитет е „бугарски корен”, дека македонскиот јазик е „бугарски дијалект”. Тоа не се изјави на маргинални политичари – тоа се официјални позиции.

За Балканот, изјавата на Муцунски значи нешто конкретно: владата на Мицкоски засега не ќе ги направи уставните измени. Тоа е политички одлука, не прагматична. Но прашањето е – до кога? ЕУ интеграцијата на Македонија сериозно зависи од овој процес. Со секоја година блокирање, Скопје заостанува зад регионот.

Мала добра вест: Берсе потврди дека во последните 12 месеци е направен напредок во испорачување на пресудите од Стразбур, и дека идната година Македонија ќе претседава со Комитетот на министри на Советот на Европа. Тоа не е ЕУ – но тоа е признание дека македонската дипломатија работи во некои сфери.

Прашањето кое останува: дали „услови нема” е тактика за добивање време, или принципски став кој ќе остане? Ако е принципски – тогаш Македонија се подготвува за нова, можеби долготрајна, пауза во ЕУ преговорите. Ако е тактика – тогаш кога ќе има услови? И кој ќе ги дефинира?