Александар Лукашенко најави дека Белорусија ќе спроведе делумна мобилизација, со цел армијата да биде „соодветно подготвена за потенцијален воен судир”. На обраќањето пред военото раководство, белорускиот претседател бил во карактеристична поза – помеѓу заплашување и улога на дедо на нацијата.

Тон на пораката е јасен: „Селективно ќе мобилизираме единици и вооружени сили за да ги подготвиме за војна. Со божја помош ќе успееме да ја избегнеме. Сепак, се подготвуваме за војна”. Реченица која во дипломатскиот речник не значи „војна е блиска” – значи „некој мора да слуша”.

Мобилизацијата нема да биде универзална. Цели се специфични единици – резервен персонал со специјализирани воени вештини, и проверка на логистичките синџири и складираната воена опрема. На бел свет тоа звучи разумно. Во контекст на тоа што Минск ги обвинува НАТО силите за концентрација на полските и балтичките граници – звучи како подготовка за нешто конкретно.

Тоа што Лукашенко го кажа подоцна е поинтересно: „Мирно време повеќе не постои”. Реченица која може да значи многу нешта, или ништо. Може да значи дека Белорусија стана прва линија во конфликтот меѓу Москва и НАТО. Може да значи дека Минск сака да помине поголем буџет за војска. Може да значи дека Лукашенко сака политичка распекулација во домашна сцена.

Аналитичарите кои го пратат регионот сметаат дека ова е поточно реторички ход отколку реална подготовка за конфликт. Селективна мобилизација во голема степен е знак испратен кон две публики: соседите кои треба да го прифатат, и сопствената нација која треба да го почувствува моментот на сериозност.

За Балканот, белорускиот пример е поучен на еден специфичен начин. Кога една држава која не е во голема географска близина се подготвува за војна, тоа подсетува дека во Европа војната веќе не е тео-ретска варијанта. Од Украина наваму, никој не може да тврди дека рамнотежата е „стабилна”. Лукашенко тоа го кажа со четири збора: „Мирно време повеќе не постои”. И со таа реченица, тој не зборува само за Белорусија.