Триесет и една година по нејзината смрт, домот на Лола Флорес сè уште се прераскажува како да е стара театарска сцена. „Ел Лереле” – 626 квадратни метри куќа на 2.000 квадратни метри парцела во Ла Моралеха, најексклузивниот предел на Мадрид – беше повеќе од имот. Беше епицентар на цел еден свет: фламенко легенди, артистички семејства, и три децении на музика, гозби и фотографии кои уште ги има по албумите.

Имотот е продаден во 1998 година за 1.995.000 евра, четири години по смртта на Лола во 1994-та. Купи го „некој од шоу-бизнисот”, според шпанските извори. Но архитектурата остана: со две косини покрив, темни ќерамиди, дрвени столбови кои даваат рустична топлина, и еден меки медитерански потпис кој ниту брокатот ниту мермерот од осумдесеттите не успеаја да го избришат.

Внатре – пет соби, седум бањи, голем салон, модерна кујна со поглед на градината, простран трпезаријски простор. Намештајот? Луј XV и Чипендејл по француски – изваени дрвени линии, дамаст со големи цветни мотиви, прицврстени со стари бронзени клинчиња. Полици како мали галерии: трофеи, медали, верски предмети, фотографии од семејството. Часовник со кобалт-сино емајл и бронзи детали од стилот Луј XV – централен фокус. И персиски килим во гранат и охра, со геометриски шари кои го дадат подот неговата боја.

Градината беше срце на куќата. Две илјади квадратни метри пејзаж – големи дрвја, посегнати грмушки, базен што се гледа од сите страни, и покриен трем каде што Лола и нејзиното семејство правеа тертулиа со сестрите Чаморо и со Антонио Кармона. Тоа беше шпанскиот свет на музика во неговата средина: гозба и гитара, без камери и без агенти.

Внатре, гледајќи стариа семејна фотографија, сликата зборува за сè – Лола со децата, гилт-рамки на ѕидот, фотелје во злато, и тишина под канделабриот.

Најемотивната зграда во имотот не беше главната куќа. Беше малата дрвена колиба од околу 70 квадратни метри која Лола ја нарача да биде изградена за нејзиниот син Антонио Флорес. Една соба, спалня, бања – и сè обвиено во бохемско: дрвени ѕидови, лични колажи, фотографии кои го инспирираа да пишува песни. Антонио умре петнаесет дена по смртта на мајка си – на исто место, во 1995-та.

Тоа е причината зошто Ел Лереле не е само куќа. Тоа е место каде што еден шпански век музика влезе и не излезе. Документарецот „Цветови за Антонио”, режиран од внуката Алба, го заклучи тоа: не куќа, туку „топол дом – повеќе од сè”, како што пишува за неа.

За балканската читателска публика, која по дефиниција го разбира значењето на „татковинска куќа”, приказната на Ел Лереле резонира различно. Тоа не е лајфстајл порно за богатите. Тоа е потсетник дека и најголемите јавни ликови за крајот од животот сакаат нешто конкретно – бучен дом, голема трпеза, дете кое седи на под и црта. Без камери. Без агенти. И со маркица „приватно” над сè.