МВР во Скопје пријави нов случај на врсничко насилство. 17-годишна ученичка од средно училиште во општина Карпош била физички нападната од нејзин соученик, кој – според пријавата – подолг период ја малтретирал и психички.

Случајот е пријавен од таткото на девојката, О.С. (45) од Скопје, на 18 мај околу 19:15 часот. Според пријавата, физичкиот напад се случил истиот ден околу 14:30 часот, во самите простории на училиштето. Полицијата презема мерки за расчистување на случајот.

Што го прави овој случај особено сериозен е тоа што не е изолиран инцидент. Психичкото малтретирање, според таткото, траело подолг временски период. Со други зборови, девојката живееше во страв пред да дојде до физичкото нападување. Тоа е приказна која се повторува, и тоа што го наоѓаме во неа е низа институционални грешки.

Колку наставници во таа школа знаеле за психичкото малтретирање? Колку родители на сторителот добиле опомена пред случајот да ескалира? Колку часови имаа за расправа со психологот, и каков беше нивниот исход? Сите овие прашања остануваат отворени. Реалноста е дека повеќето средни училишта во Македонија немаат психолошка служба со достапни ресурси. Имаат еден психолог за 1.500 ученици. Тоа не е служба, тоа е симболика.

Врсничкото насилство во Македонија има своја формула: почнува со зборови, продолжува со изолација и понижување, и завршува со физика. Кога ќе се дојде до точката на физика, веќе е доцна. Семејството на жртвата трае со психолошки последици кои се влечат години. Сторителот, во многу случаи, не добива сериозна последица – зашто е малолетен, зашто се мисли дека „ќе се поправи”, зашто никој нема енергија да отиде до крај.

Тоа што не се обработува во медиумите е колку случаи остануваат непријавени. Семејствата кои се срамат. Девојки кои на крај го прифаќаат малтретирањето како „нормално”. Девојки кои се менуваат школи без да се решат суштинските проблеми. Прашањето кое сите училишта во Македонија треба да се прашаат денеска е едноставно: знаеш ли која ученичка кај тебе сега се бои да дојде утре?