Сакото со подложени рамена не е модерен изум – тоа е 500-годишна стратегија за визуелна моќ, и таа сега се враќа во гардеробите без многу прашања. Прв ја употреби Хенри VIII во 16-от век, и тоа не како мода, туку како политика – дублети со подложени рамена за да изгледа пошироко, поинтензивно, поопасно. Англискиот монарх дури носеше посебни закони со кои се ограничуваше кој смее да носи слични облеки.

На жените им требаше многу повеќе време. Кон крајот на 19-от век, кога жените почнаа да излегуваат на улица за работа, се појавија и првите практични форми со малку конструкција на рамена. Елса Скјапарели во 1930-тите ја создаде архитектурата на рамената инспирирана од воени униформи. Втората светска војна ги направи функционални – жените влегоа во фабрики, облеката се прилагоди. Во 1966, Ив Сен Лоран го легитимизира женскиот костим со ракав.

Но вистинската ера на „power dressing” дојде во 80-тите. Кога жените почнаа да влегуваат во корпоративниот свет, рамената станаа сигнал – не на естетика, туку на пробивност. Сакото со подложени рамена велеше „не игнорирајте ме на состанокот.” Тоа беше Тачер на премиерскиот стол, тоа беше Џоан Колинс во „Династија”, тоа беше идеја дека жената може да го заземе истиот простор како мажот – буквално, со рамената.

Денес ова сакото се враќа од сосема различна причина. Психологот Анхела Пара вели дека облеката не е само за окото – таа го менува внатрешното чувство пред да го следи емоцијата: „меко но моќно, почнува однадвор и влијае на сè внатре.” Со други зборови – ако имате тежок ден, облечете сако со рамена. Не за сликата во огледалото, туку за моментот кога ќе влезете во просторијата и ќе видите кој ја губи првата секунда. Тоа е сè уште истата математика како во 16-от век, само без сабја.