Постои едно правило во италијанската кујна: со малку состојки се постигнува многу, ако знаеш што правиш. Овој рецепт за паста со инчуни и лимон, кој актерот Стенли Тучи го популаризираше, е токму тоа – неколку работи во тава, и резултат кој мириса на медитеранско лето. „Навистина е добра”, беше неговата проста оценка по првото залче.

Тајната е во инчуните – конзервираните рибички кои многумина ги избегнуваат, мислејќи дека ќе доминираат со солена арома. Спротивното е точно. Загреани полека во маслиново масло со тенко сечен лук, инчуните се топат и се распаѓаат во кремаста основа полна со умами вкус, без воопшто да се препознаат како риба. Тоа е основата на јадењето.

Постапката е едноставна: во тава со маслиново масло и лук се додаваат инчуните на тивок оган, се остава да омекнат, потоа се вмешуваат коморач и рендана лимонова кора. Се додава скуваната паста – идеално bucatini, чија шуплива средина ја впива сосот подобро – и една шолја вода од варењето на пастата за да се поврзе сè. На крајот, препечени трошки леб за крцкавост и контраст.

Зошто токму bucatini? Шупливата форма на пастата дозволува сосот да навлезе и однатре, што го прави секое залче посочно. А препечените трошки не се украс – тие даваат текстура наспроти мекоста на сосот, контраст кој една чинија паста ја претвора во нешто промислено. Италијанците ова го знаат со генерации; нам ни требаше актер да ни го потсети.

Тучи додаде, со хумор, дека јадењето било „совршен појадок” – што кажува сè за неговиот однос со храната. Не мора секое јадење да биде вечера со церемонија. Понекогаш најдоброто во кујната е токму она што го правиш брзо, со тоа што го имаш в раце, и без премногу размислување.