Пред да го ставиш пилешкото во тавата, скоро сигурно го правиш она што го научил секој од мајка си: го ставаш под чешма и го миеш. Има логика во тоа. Има и проблем – тоа е токму чекорот што ја зголемува, а не ја намалува опасноста.

Сировото пилешко може да носи бактерии како кампилобактер, што живее во цревата на здрави птици. Кога врз него ќе удри млаз вода, тие микроорганизми не заминуваат во одводот. Тие се распрскуваат – по работната површина, по приборот, по сè што стои околу мијалникот.

Д-р Кристина Лопес де ла Торе, директорка на Одделот за биомедицина на Европскиот универзитет во Андалузија, го кажува тоа директно: со миењето му овозможуваме на микроорганизмот да стигне до храна што нема да биде готвена – салата, леб или овошје.

Мигел Анхел Луруења, доктор по наука и технологија на храната, додава дека миењето на сирово пилешко ја помага дисперзијата на патогени бактерии низ целата кујна и ги контаминира површините, приборот и другата храна.

Тука е вистинскиот ризик. Пилешкото на крајот и онака оди во тава и се готви. Салатата што стоела половина метар подалеку – не.

Кај кого не поминува со два дена. Здрав возрасен човек обично се опоравува за неколку дена. Децата, постарите луѓе, бремените жени и лицата со ослабен имунитет се соочуваат со нешто сосема друго: тешка дехидратација, болничко лекување и последици што остануваат – синдром на раздразливо црево, реактивен артритис, во потешки случаи и Гилен-Баре синдром.

Што се прави наместо тоа. Пилешкото се суши со хартиена салфета за еднократна употреба, што веднаш се фрла. Рацете се мијат пред и по допирот со сирово месо. Секоја површина што дошла во контакт со него се чисти и дезинфицира. Сировото месо се држи одвоено од храна што се јаде сурова. И последното, најважното: месото се готви целосно, до внатрешна температура од 74 степени.

Едното е навика, другото е бројка. Миењето под чешма ти дава чувство дека си направил нешто; термометарот што покажува 74 ти кажува дека навистина си. Ако треба да се откажеш од еден од двата чекора, веќе знаеш од кој.