Уште една ноќ во која украинското небо беше полно со дронови и ракети. Рускиот напад погоди повеќе области одеднаш – Днепропетровск, Харков, Суми, Полтава и Чернигов – со комбинација на дронови „Геран” и оперативно-тактички ракети „Искандер”. Образец што се повторува толку често што веќе престана да биде вест, а не престана да биде смрт.

Според украинските извори, во текот на ноќта биле лансирани 229 дрона од руска територија, додека официјалните бројки навестуваат дури повеќе. Во Днепро избувнал силен пожар во магацин на логистичка компанија – пламен што се гледал од повеќе делови на градот. Над регионот Ровно се крена голем столб чад по директен погодок.

Логиката на нападот не е случајна. Дроновите ја преоптоваруваат противвоздушната одбрана, а ракетите во меѓувреме удираат прецизни цели во длабочина. Днепро не е избран случајно – градот е клучен јазол во украинската логистичка мрежа што ги поврзува источниот и јужниот фронт.

Зад секоја ваква вест стои нешто што од далечина изгледа како статистика, а одблизу е магацин во оган, прекината струја и луѓе што повторно ноќеваат во подруми. Балканот предобро знае како изгледа кога војната станува секојдневие – кога сирените престануваат да плашат затоа што се претвориле во позадинска бучава.

Прашањето што останува не е воено, туку човечко: колку долго едно општество може да живее под ваков ритам пред светот да престане воопшто да го забележува? Кога нападот од 229 дрона станува „рутинска ноќ”, тоа кажува повеќе за нашата отапеност отколку за самата војна.