Володимир Зеленски му испрати отворено писмо на Владимир Путин, предлагајќи директни преговори лице в лице за крај на војната. Писмото, долго над 1.800 зборови, нуди средба на неутрална територија – Швајцарија или Турција – со целосно примирје за време на разговорите. Гест што звучи помирувачки, но доаѓа во момент кога секоја страна сè уште се обидува да преговара од позиција на сила, не од исцрпеност.

Тонот на Зеленски е мешавина од понуда и боцкање. „Украина предлага завршување на оваа војна преку директен ангажман меѓу нас”, пишува тој, но додава и реченица што тешко може да се прочита како дипломатска: „Не сме ние во Украина претерано загрижени за судбината на руските војници”. И на крај, речиси предизвик: „Не плашете се да тргнете по патот на излез од оваа војна”. Кога една понуда за мир носи и боцка во себе, дали навистина е понуда – или порака за публиката?

Реакцијата на Кремљ беше претпазлива и студена. Путин, уште пред да го види писмото, го постави старото прашање: „Дали господин Зеленски воопшто е легитимен претставник на Украина?”. Кремљ потврди дека писмото е примено и дека Путин ќе биде информиран, но повтори дека секоја средба мора да се одржи во Москва. Со други зборови – да преговараме, но на мој терен. Познато, нели?

Тајмингот не е случаен. Писмото стигна додека Путин беше на економски форум во Санкт Петербург, ден откако Украина изведе напади со дронови. Преговорите стојат во место со месеци, и покрај обиди во Женева, Абу Даби и Истанбул. За Балканот, кој добро памети колку долго траат „преговорите” кога двете страни сè уште веруваат дека можат да добијат повеќе на терен – ова писмо личи помалку на крај, а повеќе на уште една рунда од истата игра.