Има еден остров во Средоземјето каде сообраќајните знаци се на француски, а воздухот мириса на италијанско. Корзика – родното место на Наполеон – не личи на ниедна разгледница за француски одмор. Тоа е остров на невозможни патишта, скриени заливи и планини што паѓаат право в море, и токму затоа вреди да се измине со кола, не да се прелета.

Патувањето обично почнува во Бастија, со нејзиното старо пристаниште опколено со излижани фасади и рибарски шарм. Оттаму на север се отвора Кап Корс – драматичен полуостров со остри карпи, бистри заливи и стражарски кули што со векови чекале напаѓачи од морето. По патот се редат Сен-Флоран со средновековно јадро од 15 век и Л’Ил Рус, мало пристаниште со пазар под римски колони, идеален за локални производи.

Внатрешноста на островот е друга приказна. Во селото Пигна, занаетчиите сè уште прават традиционални инструменти и керамика – тука разговаравме со мајстор што изработува „цетера”, стар корзикански инструмент, и со керамичар што вели дека Пигна полека станала „уметничка лабораторија” на островот. Подалеку, во Леви, една ножарница со 40-годишна традиција прави ножеви по постапка во која рогот од коза стои 24 часа во маслиново масло пред да стане рачка.

Но крунскиот накит на југот се вика Бонифацио. Утврдено гратче основано во 828 година, закачено на бели карпи високи 70 метри над морето, со ѕидини од кои се гледа дури далечна Сардинија. Брановите удираат во древните бедеми, а патеките на работ од карпата нудат поглед од оние што се памтат. Во близина, заливот Санта Џулија е совршен предзнак за ексклузивната атмосфера на Порто-Векио.

Последната фаза на патот ја открива дивата душа на островот – зелени долини, скриени водопади, букови и борови шуми, села завиткани во магла. Долината Рестоника, со пат залепен за карпа над моќна река, е финале какво ретко нуди едно патување. Корзика не е дестинација за оние што сакаат сè да им биде испеглано и предвидливо; таа е за оние што разбираат дека најубавите места ретко се и најлесните за стигнување. А на Балканот, тоа го знаеме добро.