Амалфитанскиот брег има проблем што малку места на светот би го нарекле проблем: премногу луѓе сакаат да го видат. Амалфи, Позитано, Мајори и Минори се долу, на самата вода, поврзани со тесен пат по кој автобусите се разминуваат со сантиметри, и во јули таму не се гледа ниту море ниту село – се гледаат луѓе. А потоа постои Равело.

Равело седи на 365 метри над брегот, скриено во медитеранска вегетација. Од долу до него има само седум километри, но тие седум километри се извиткани, тесни и полни со кривини, и токму затоа таму нема толпа. Густината на туристи е помала отколку на остатокот од брегот, а она што го опишуваат како суштина на секојдневниот амалфитански живот сè уште е таму, недопрено.

Од село до град на музиката. Равело влезе во Војводството Амалфи во деветтиот век, но вистински порасна кога во 1086 година стана седиште на епископија. Тогаш е изградена катедралата, а богатите трговски и волнарски фамилии почнаа да креваат палати. Вила Руфоло, со арапско-норманска архитектура и висечки градини. Палацо Авино и Палацо Конфалоне, денес и двете луксузни хотели.

Во 1880 година тука дојде Рихард Вагнер. Толку се воодушевил што вториот чин на неговата опера „Парсифал“ го напишал инспириран од градините на Вила Руфоло. Од 1953 година таму се одржува фестивал посветен на неговото наследство, еден од најважните музички настани во Италија. Затоа Равело го носи прекарот „Градот на музиката“. Во 2011 година меѓу тие тесни улички беше отворен и аудиториумот на Оскар Нимајер, именуван по архитектот што го проектирал.

Терасата што е поважна од сите. Во Вила Чимброне е познатата Тераса на бесконечноста, а во Вила Руфоло се градините што ги памети секој што ги видел. Гледано од таму, синото се распаѓа на десет нијанси – од темно морско до перлесто – а сето тоа најдобро работи доцна попладне, кога сонцето паѓа зад хоризонтот и се отсликува на водата. Го опишуваат како најубавото зајдисонце над сорентинскиот полуостров.

Хотелот Карусо, дел од групацијата Белмонд, има базен од кој се гледа истото тоа зајдисонце, а не мора да преноќиш за да влезеш – постои дневна карта. Ресторанот „Ил Панталеоне“ го води готвачот Армандо Аристарко.

Она што вреди да се запамети од Равело не е ценовникот на хотелите, туку механизмот. Едно место остана тивко не затоа што некој го заштитил, туку затоа што патот до него е за нијанса потежок од патот до соседното. Седум километри кривини го направија тоа што ниту еден правилник за туризам не успеал да го направи долу на брегот.