Една од најпрепознатливите шпански пејачки, со децении исполнети сали и милиони продадени плочи зад себе, неодамна призна нешто што тешко се вклопува во таа биографија: со години чувствувала дека лаже. „Чувствував дека не знам да пеам, дека лажам”, рече Малу, опишувајќи состојба што психолозите ја знаат добро, а публиката ретко ја гледа зад сцената.

Кога еден неин албум успеал и ѝ предложиле турнеја, наместо радост дошле солзи – му кажала на мајка си дека ги измамила сите. Зад настапите, признава, изградила заштитен лик: „карактер, маска” за да преживее изложеност пред толку очи. Срамежлива и несигурна по природа, на сцена морала да биде некој друг.

Тоа што го опишува има име – синдром на измамникот. Психолозите го дефинираат како чувство дека ги лажеш другите, дека не заслужуваш сè иако ги имаш сите квалификации, и постојан страв од грешка што ќе те разоткрие. Не е резервиран за пејачки и ѕвезди; го носат лекари, професори, инженери – луѓе со докази насекаде околу себе, што сепак не си веруваат.

Според психологот што го коментира случајот, односот кон себе се гради рано – од тоа како другите нè гледале на почетокот. Ако наместо со сочувство сме биле пречекани со барања и очекувања, во нас се всадува чувство на трајна недоволност, без оглед колку постигнуваме подоцна. Сметката од детството се плаќа во зрелоста.

Малу вели дека терапијата ѝ дала алатки и ѝ помогнала да ги разбере корените на несигурноста. И тука е поентата што вреди повеќе од која било изјава на ѕвезда: здравата самодоверба не значи дека несигурноста исчезнува, туку дека односот со сомнежот се менува. Не престануваш да се сомневаш – престануваш да дозволуваш сомнежот да одлучува наместо тебе.