Доналд Трамп објави дека војната со Иран е завршена. „Денес ја завршивме војната со Иран”, изјави американскиот претседател, нагласувајќи дека иранската обврска да не развива нуклеарно оружје сочинувала „95 проценти” од преговорите. Звучи како крај – но од Техеран веднаш стигна поразличен тон.

Според објавите, прелиминарниот договор – наводно насловен како „Исламабадски договор”, под посредништво на Катар и Пакистан – содржи неколку клучни точки. Целосно отворање на Хормузскиот теснец за поморска трговија без давачки и враќање на обемот во рок од 30 дена, итно укинување на американската поморска блокада врз иранските пристаништа, 60-дневно примирје што ги опфаќа и судирите во Либан, и иранска обврска ураниумот да се збогатува дома под надзор на инспектори на ОН.

На хартија, тоа е сеопфатен пакет. Проблемот е што Иран не го потпиша. Портпаролот Есмаил Багаи го одби како „шпекулативно” и „сè уште ништо завршено”, обвинувајќи го Вашингтон дека поставува „претерани барања” и „нови услови”, и дека Техеран нема да отстапи од своите „црвени линии”.

Тука е разликата меѓу објава и договор. Трамп сака потпис, Иран сака замрзнатите средства веднаш, а Вашингтон ги нуди на рати – условени со послушност. Кога едната страна слави крај, а другата вели дека ништо не е завршено, обично вистината седи некаде во средината, во ситните букви што никој не ги чита на прес-конференција.

Сепак, нешто се помрднало. Отворениот судир почна кон крајот на февруари со американско-израелски удари, по што Иран го блокираше теснецот и наруши петтина од светското снабдување со нафта. Цената на нафтата падна за 4,4 проценти веднаш по изјавата на Трамп – што кажува дека пазарите, за разлика од политичарите, не чекаат потпис за да реагираат. За регион што преживеа доволно „завршени” војни, скептицизмот не е цинизам – туку искуство.