Кога Вашингтон најави дека договорот со Иран е речиси готов, Техеран побрза да ги излади очекувањата. Портпаролот на иранското Министерство за надворешни работи, Есмаил Багаи, кратко и јасно изјави: „Потпишувањето нема да биде утре”. Не исклучи дека може да се случи во наредните денови, но пораката беше недвосмислена – не онолку брзо колку што некои сакаат да прикажат.

Според Багаи, преговорите влегле во завршна фаза, но политичките и процедуралните чекори сè уште не се завршени. Иран нагласи дека нуклеарното прашање во моментот воопшто не е на маса – фокусот е на запирање на конфликтот и на создавање услови за следните рунди преговори. Со други зборови: прво примирје, па дури потоа крупните теми како нуклеарната програма и санкциите.

Зад дипломатскиот речник се крие позната тактичка игра. Едната страна сака да прикаже близок успех, другата намерно ја спушта температурата за да не испадне дека попушта под притисок. Темата зад сето тоа е Хормузскиот теснец и регионалните тензии – точка преку која поминува голем дел од светската нафта, и каде секоја закана за затворање веднаш ги мрда цените на бензинот низ цел свет, Балканот вклучен.

И тука е она што нè засега и нас, иако сме далеку од Персискиот залив. Кога големите се договараат, малите ја плаќаат цената на нивното неслагање – на пумпа, на сметка за струја, на полица во маркет. Затоа вреди да се следи секоја „речиси завршена” фаза со здрава доза скепса. Договор што постојано е „на чекор од потпис”, а никако да се потпише, обично значи дека некој сè уште се пазари за нешто што не го кажува гласно.