Дворот на најстарата владејачка династија на светот ретко ги отвора своите сефови – но кога ќе го стори тоа, излегуваат тијари стари по век и повеќе. Императорката Масако од Јапонија ги вади накитите од оклопните комори на Царската палата за државната посета на Холандија, каде заедно со кралицата Максима ќе ги покаже парчињата што преживеале и Втора светска војна.

Јапонската традиција не личи на европската. Наместо рубини, смарагди и сафири, дворот на Хризантемскиот престол се потпира на софистицирани композиции од дијаманти и бели бисери – симбол на чистота, светлина и хармонија. Најстарата тијара во колекцијата, Меиџи, ја изработил Шоме уште во 1885 година, а ја носат само императорките. Друга, Хризантемската тијара, со шеснаесет ливчиња го отелотворува официјалниот грб на царскиот дом и со децении речиси исчезна од јавноста, додека Масако не ја врати во живот на државен банкет во Бакингемската палата.

Зад целиот тој сјај стои потивка приказна. Масако со години го намалуваше своето јавно присуство поради нарушување на прилагодувањето – состојба заради која медиумите ѝ го залепија прекарот „тажната принцеза”. За време на пандемијата дворот доброволно ги остави настрана импозантните накити и ги замени со бисерни ѓердани, како гест на смиреност. Враќањето на сцената го означи токму една тијара – Бисерниот сончев зрак, што ја носеше на државната посета на Холандија во 2014 година, слика прочитана како знак на закрепнување и доверба.

Сега таа иста посета се повторува со нова генерација. На банкетот за првпат ќе се појави холандската принцеза Аријане, а кога царскиот пар ќе отпатува и во Белгија, белгиските престолонаследници ќе го направат своето деби на еден од најголемите државни банкети досега. Накитот патува од сеф во сеф, од генерација во генерација – потсетување дека во вакви куќи дури и наследството е претстава со точно одреден распоред. Прашањето што останува е кого следно ќе го осветли, и што се крие зад блесокот.