Островот што со децении живееше од сонце, мориња и носталгија по старите автомобили, сега гледа како неговиот туризам се распаѓа. Во првите пет месеци од 2026 година Куба примила помалку од 360.000 странски посетители – пад од дури 58,4 проценти во споредба со истиот период лани, според кубанскиот завод за статистика.

Зад бројката стои јасна стратегија. Администрацијата на Доналд Трамп го таргетира токму туризмот – клучен извор на приходи за кубанската влада – преку засилени санкции. Резултатот е дека авиокомпании и хотелски синџири еден по еден ја напуштаат островот. Air Canada ги суспендира летовите на неодредено време поради „трајна политичка и економска неизвесност”, а шпанските хотелски групи Meliá и Iberostar затворија бројни објекти пред рокот што Вашингтон го постави за прекин на соработката со кубанскиот воено-контролиран конгломерат Гаеса.

Американскиот државен секретар Марко Рубио го обвини Гаеса дека функционира како „држава во државата” и дека „насобира профит за мала елита” додека репресивно се однесува кон оние што се жалат. Сепак, како и секогаш со санкциите, прашањето е кој навистина плаќа на крај – елитата што се таргетира, или обичниот човек што од неа зависи?

А реалноста на улица е застрашувачка. Куба се соочува со немање гориво, лекови и храна на рационирање. Преживувањето на децата болни од рак паднало од 85 на 65 проценти од јануари. Снемувањата на струја предизвикаа ретки јавни протести, а недостигот е толку длабок што дури и нафората во манастирите снемува. Балканот ја знае оваа приказна одблиску – кога геополитиката се игра преку народ, страдаат прво најранливите, а последни се прашуваат оние што ја кроеле играта.