Руското Министерство за одбрана тврди дека за еден ден неговите единици зазеле 120 згради во градот Константиновка во источна Украина. Бројката звучи драматично – но и доаѓа исклучиво од една страна, без независна потврда и без украински одговор. А во војна, првата жртва е секогаш бројката.

Според руската верзија, борбите се префрлиле од линиски фронт во улична војна што се води „блок по блок, зграда по зграда”, со фокус на југозападниот дел од градот каде наводно се опколени украински единици – 28-та и 100-та механизирана бригада. Москва тврди и за големи украински загуби: до 100 загинати само во Константиновка, уништени оклопни возила, пикапи, артилериски орудија и десетици роботски системи.

Тука е местото за претпазливост. Урбаната војна по правило значи бавно напредување, тешки загуби за нападачот и сложена одбрана – токму спротивното од сликата на брз пробив што ја продава секое соопштение. Кога една армија објавува точна бројка згради заземени за еден ден, тоа повеќе личи на пораки за домашна публика отколку на проверлив воен извештај. Зошто би се верувало на бројка што никој независен не ја видел?

За Балканот ова не е далечна вест. Регионот предобро знае што значи кога војната ќе влезе во градовите – кога фронтот повеќе не е линија на мапа, туку улица, зграда, и луѓе заробени меѓу нив. Без оглед чии се бројките, реалноста на теренот е иста за обичните луѓе: уништен град и животи распарчени меѓу две армии што се борат за секој блок. Останатото е пропаганда, од која и да страна доаѓа.