Замина последниот сведок на една епоха. Лејди Памела Хикс, доверливата пријателка на кралицата Елизабета Втора, почина на 97 години и беше испратена со церемонија каква што бараше нејзината ќерка – тивка, без говори, без проповед.

Нејзината приказна е приказна на дваесеттиот век спакувана во еден живот. Родена во хотелска соба во Барселона, ќерка на Луис Маунтбатен – последниот вицекрал на Индија – таа беше меѓу првите што дознаа дека принцезата Елизабета се вљубила во својот братучед, принцот Филип. Подоцна стана нејзина дворска дама и доверлива пријателка низ целото владеење. Кога еден монарх со децении ги крие вистинските чувства зад протоколот, ваквите луѓе се единствените што знаат како навистина изгледал животот зад круната.

Нејзиниот татко, лордот Маунтбатен, беше убиен од ИРА во 1979 година – трагедија што, според блиските, таа ја простила долго пред својата смрт. Тоа простување кажува повеќе за карактерот од која било титула. Се омажи за прочуениот декоратор Дејвид Хикс во 1960 година и имаше три деца.

Погребот се одржа во црквата „Свети Бартоломеј” во Оксфордшир. Отсутни беа кралот Чарлс Трети и принцот и принцезата од Велс – тие тој ден беа на церемонијата Trooping the Colour. Тука е малата, тивка иронија на монархијата: дури и на погребот на жената што цел живот ѝ служеше на круната, протоколот и церемонијалот победија. Нејзината ќерка Индија раскажа дека мајка ѝ оставила плик со една страница – неколку зборови за тоа колку ги сакала, и една молба: без говор, без проповед.

Ковчегот беше од врбови прачки, по англиска традиција од 19 век. Скромно, природно, без раскош – токму спротивното од светот во кој се движела. Понекогаш последниот гест кажува сè: жена што цел живот стоела покрај најголемиот сјај на светот, на крајот побара да си замине што е можно потивко.