Војната што Европа се обидува да ја заборави повторно се шири – овој пат кон срцето на Украина. Властите во Днепропетровск ја прошируваат задолжителната евакуација на 23 нови населби, а во фокусот се семејствата со деца.

Бројките се студени и конкретни. Околу 3.800 деца мора да бидат изместени од опасните територии во рок од еден месец. Тоа не е препорака – тоа е наредба. А наредба за евакуација на деца значи само едно: фронтот се приближува побрзо отколку што властите можат да го стабилизираат.

Ова е проширување, не задржување на ризикот. Претходно, од 64 населби во регионот веќе беа евакуирани 6.600 цивили до почетокот на јуни. Сега зоната на опасност расте наместо да се намалува, а воената администрација отворено очекува понатамошно влошување на безбедноста, давајќи приоритет на изместувањето на децата пред подрачјата да станат директна мета.

За балканскиот читател, ваквата вест лесно се претвора во уште една бројка во една предолга војна. Но зад секоја цифра има автобус полн со деца што не разбираат зошто го напуштаат домот. Балканот тоа го памти од своите војни – кога евакуацијата на најмалите стане вест, тоа е моментот кога политиката веќе ги изневерила сите. Прашањето што никој гласно не го поставува е едноставно: колку долго може една војна да се води „некаде далеку” пред да сфатиме дека далечината е само илузија?