На седница на Советот за безбедност на ОН, постојаниот претставник на Украина Андриј Мелник му се обрати директно на рускиот претставник со порака што одекна низ салата: „Никогаш нема да можете да ги задржите окупираните земји. Никогаш. Затоа излезете од Украина пред да биде доцна.”

Мелник додаде дека Украина е подготвена за директни преговори со Русија за „праведен и траен мир” во согласност со Повелбата на ОН, но дека украинското трпение „не е неограничено”. Потсети дека во текот на 15 месеци Киев постојано барал од Советот резолуција за прекин на огнот – и дека тие апели биле игнорирани.

Зборовите звучат силно, но прашањето што виси над секоја ваква сцена е старо колку и самата организација: што всушност може Советот за безбедност кога една од петте земји со право на вето е токму страната во конфликтот? Говорите одекнуваат, камерите снимаат, а резолуциите остануваат на хартија.

Мелник предупреди дека Украина може да ја преиспита својата понуда за прекин на огнот по тековните линии на фронтот – понуда што, како што рече, „веќе е голем компромис”. Балканот ги знае ваквите говори во ООН од сопственото минато. Силните зборови пред светот ретко го менуваат тоа што се случува на терен; тоа го менуваат само оние што имаат моќ – а тие обично молчат.