Осум години по смртта на принцот Хенрик од Данска, неговиот внук гроф Николас прв пат проговори за тоа што значело да губиш дедо додека светот околу тебе бара да продолжиш како да ништо не се случило. Хенрик почина во февруари 2018, а само ден по погребот, младиот гроф веќе беше во Лондон – на модна ревија на Burberry, за да се врати во Данска два дена подоцна.

Токму таа слика ја открива вистината зад кралските титули. Додека јавноста оплакуваше принц-сопруг, за Николас загубата беше поинтимна и поедноставна. „Веројатно многумина почувствуваа дека го изгубија својот принц-сопруг, но за мене – јас само го изгубив дедо ми”, вели тој. Реченица што секој што закопал близок ја разбира без превод.

Она што младиот гроф го опишува најискрено е раздвоеноста што малкумина смеат да ја признаат гласно: како да останеш цел кога денес чекаш на модна писта, а завчера си стоел покрај ковчег. „Тешко е да се одржи рамнотежа меѓу тоа да бидеш еуфоричен и тажен, па повторно еуфоричен”, признава Николас. Кралско или не, тагата не почитува распоред.

За семејството, Хенрик очигледно бил повеќе од церемонијална фигура. Николас го опишува како обединувачка личност – човекот околу кого се собирале и постарите и помладите. Токму таквите фигури, кога ќе ги нема, оставаат празнина што не се пополнува со наследство или титула, туку се чувствува на секое семејно собирање што потоа делува понецелосно.

Начинот на кој гo чува споменот е тивок, без спектакл. Николас повторува заеднички фотографии од минатото, особено во винаријата Шато де Кај на југот на Франција, местото што дедо му го сакал. Не објава за камерите, туку личен ритуал – враќање на исто место за да се почувствува дека некој сè уште е присутен. Понекогаш најголемата почит кон некого не е споменик, туку една повторена прошетка низ лозјето што тој го засадил.